Երկրի վրա իջավ խորհրդավոր սուրբ գիշերը` մեծ ուրախություն պարգևելով մարդկանց: Բեթղեհեմում ծնվեց Հիսուսը: Ականջ դնելով հրեշտակների երգեցողությանը` հովիվները փառաբանում և երախտագիտություն էին հայտնում Աստծուն, հետևելով ուղեցույց աստղին, հովիվները  շտապում էին` խոնարհվելու մանուկ Հիսուսին: Ոչ միայն մարդիկ, այլև շրջապատող ծառերն ու ծաղիկներն էին յուրովի մասնակցում մեծ խորհրդին:

Բոլորն էլ ցանկանում էին տեսնել նորածին Փրկչին. ծառերն ու թփերը տարածում էին իրենց ճյուղերը, ծաղիկները` բարձրացնում գլուխները՝ ցանկանալով տեսնել: Բոլորից երջանիկ էին նախիրի մուտքի մոտ կանգուն երեք ծառերը, նրանց լավ տեսանելի էր մսուրը և այնտեղ պառկած Մանուկը` շրջապատված հրեշտակներով: Այդ ծառերն էին` սլացիկ արմավենին, հրաշալի բուրող ձիթենին և համեստ, կանաչ եղևնին:  Նրանք էլ որոշեցին գնալ ու խոնարհվել մանկանը, ամենքը իրենց նվերները մատուցեն: Եղևնին էլ շատ ցանկացավ տեսնել փոքրիկ Հիսուսին, բայց, արմավենին և ձիթենին ծաղրեցին նրան, ասելով, որ նա բացի փշերից, ուրիշ ոչինչ չի կարող նվիրել Մանուկին:

Արմավենին Հիսուսին նվիրեց իր ճյուղերից, որպեսզի նա հովանա շոգ ժամանակ, ձիթենին էլ կաթեցրեց իր յուղերից մանկան վրա և անուշահոտություն տարածեց: Եղևնին տխրեց, բայց չչարացավ: «Նրանք իրավացի են, ինչպե՞ս կարող եմ համեմատվել նրանց հետ: Ես այնքան խեղճ եմ, չնչին, արդյո՞ք արժանի եմ մոտենալու Աստվածային Մանկանը», — մտածում էր նա: Այս ամենը տեսած հրեշտակը, և հնարավորություն տվեց եղևնուն, իր բարության ու համեստության համար: Նա հրաման տվեց, և երկնքից աստղեր թափվեցին՝ զարդարելով եղևնուն: Իսկ երբ Աստվածային Մանուկն արթնացավ, նրա ուշադրությունը գրավեց փայլփլուն եղևնին: Մանուկը նայեց եղևնուն, ժպտաց և թաթիկները մեկնեց դեպի եղևնին: Հրճվեց եղևնին, սակայն չհպարտացավ, չմեծամտացավ: Հրեշտակը, դա տեսավ ու ասաց.

— Սիրելի եղևնի, դու բարի ես, և դրա համար էլ կպարգևատրվես: Ամեն տարի այդ նույն ժամանակ դու կզարդարվես լույսերի փայլով և թե երեխաները, թե մեծերը կուրախանան` նայելով քեզ: Եվ դու, համեստ, կանաչ եղևնի, այսուհետև կդառնաս Սուրբ Ծննդյան ուրախ տոնի խորհրդանիշը:

Перед Новым годом на продлёнке проводили конкурс снежных баб и снеговиков. Как раз снегу навалило – на сотню баб хватит! По такому случаю даже те, кто не ходил на продлёнку, остались в школе после уроков, чтобы принять участие в состязании и побороться за главный приз – большой пакет конфет.

Компания мальчишек из четвёртого класса слепила огромного Деда Мороза, девчонки с помощью учительницы сделали симпатичную Снегурочку, остальные заполнили футбольное поле разнокалиберными снеговиками и бабами. Самые сообразительные и запасливые участники конкурса принесли из дома морковки для носов снеговиков и баб, а также детские пластиковые ведёрки вместо шляп. Наташка Огородникова из третьего «Б» водрузила на свою бабу настоящую соломенную шляпу с кокетливыми цветочками.

А Коля вылепил из снега щенка. Варвара Максимовна, учительница с продлёнки, увидев его работу, тяжело вздохнула и сказала:

– Иванов, ну опять ты не как все! Что это?

– Это – Снегопёс! – ответил Коля.

– Какой еще Снегопёс? Почему пёс? Это же конкурс снеговиков и снежных баб! – возмутилась Варвара Максимовна.

Коля хотел было сказать, что Дед Мороз со Снегурочкой тоже не похожи ни на баб, ни на снеговиков. И что наступающий год – году Собаки И что ему очень хочется щенка, а мама в ответ на просьбы отвечает, что собаку ему обязательно подарят когда-нибудь. Но это когда-нибудь всё не наступает и не наступает.

Но Коля ничего не сказал. Он уже полгода учился в школе и ходил в продлёнку. И давно понял, что Варваре Максимовне очень трудно объяснить даже самые простые вещи.

Первое место в конкурсе присудили сразу трём снежным фигурам: Деду Морозу, Снегурочке и Наташкиной снежной бабе в шляпе с цветочками. Победители разделили конфеты, и все отправились в школу отогреваться и пить чай. А снежные бабы, снеговики, Дед Мороз со Снегурочкой и Снегопёс остались на школьном футбольном поле.

Вскоре школьники и учителя разошлись по домам. И тогда, хочешь – верь, хочешь – нет, на футбольном поле раздались тихие, похожие на шелест снега, голоса.

Выполнить задания.

 Запишите слова в таблицу. Выберите 7 слов, и составьте с ними предложения.

Больница, чемодан, любовь, книга, аудитория, площадь, портфель, консерватория, тысяча, миллион, рубль, туфли, очки, сутки, мяч, самолёт, поезд, друзья, родители, профессора, слова, предложение, упражнение, подруга, жена, туристы, объявления, здание, банк, менеджер, ножницы, работа, почта, валюта, музеи, чай, молоко, собака, маршрут, поезда, рыба, слон, кроссовки, верблюд, птицы, экскурсия, города, проспекты, улица, небо, земля, столица, центр, дача, леса, парки, сад, брюки, озеро, яйца, яблоки.

1.В чемодане находится мяч.

2.С моими друзями попили чай.

3.Лисичка очень красивая.

4.Самалёт летит очень бистро.

5.Мы с подругой хорошо дружим.

6.Моя тетя работает в банке.

7.Мои брюки очень модные.

Ալիս անունով մի ագռավ էր ապրում։ Ավելի ծույլ ագռավ աշխարհը դեռ չէր տեսել։ Երբեմն նա նոյնիսկ թռչելիս էլ էր քնում եւ շատ զարմանալի ու տարօրինակ երազներ էր տեսնում։

Մի անգամ նա այնքան խորն էր քնել, որ սկսեց շրջված թռչել, եւ մինչ թռչում էր՝ մի երազ տեսավ․ շրջված երազ…

Մռռան կատուն շատ էր սիրում մկներ որսալ։ Սպիտակեղենի զամբյուղում երկու մկնիկ տեսնելով, գաղտագողի մոտեցավ նրանց։

— Տե՛ս, տե՛ս՝ կատուն,— ասաց մի մուկը՝ մյուսին։— Հիմա մենք նրան կորսանք։

Մռռանը զարմացավ․ «Գժվե՞լ են… Մի՞թե մկները կատուներ են որսում»,— մտածեց նա։

Բայց երբ մկնիկները սկսեցին հալածել նրան, Մռռանը զարմանքից, առանց ետ նայելու հազիվ կարողացավ փախչել։

«Այսպիսի կյանք չի լինի․ ամեն ինչ հակառակ է, ամեն ինչ շրջված»,— մտածեց կատուն։

Ու այդ պահին էլ նրա դիմաց ելավ Հաֆ անունով վիթխարի շունը։ Հաֆը զայրացած գռմռաց Մռռանի վրա։

Մռռանը այն է, ուզում էր փախչել ու թաքնվել ծառի կատարին, բայց հանկարծ մտածեց․ «Եթե այս աշխարհը շուռ է եկել, ուրեմն Հաֆը ինքը պիտի փախչի ինձնից»։

Եվ Մռռանը նետվեց Հաֆի վրա, իսկ Հաֆն էլ, հասկանալի է, հազիվ կարողացավ փախչել ու ազատել իր գլուխը։

«Այս ի՜նչ հրաշք է,— մտածեց Մռռանը։— Կատուները շներին են հալածում, մկները կատուներ են որսում… Կյանքումս այդպիսի բան չեմ տեսել»։

Նրա աչքն ընկավ ճանապարհին ու տեսավ մի կաթնավաճառ, մի սայլակ ու մի ձի։

Սայլակին լծվել էր կաթնավաճառը, իսկ ձին նստել էր սայլակի վրա ու քշում էր նրան․ «Նոո՜»։ Եվ կաթնավաճառն էլ հնազանդվելով, արագացնում էր ընթացքը։

Հետո Մռռանը հանդիպեց երկու երեխայի, որոնք իրենց ծնողների հետ էին։ Ու այդ երեխաները կշտամբում էին ծնողներին․

— Անպիտաններ… Հիմա տուն կհասնենք, եւ դուք անմիջապես կպառկեք քնելու։ Որպես պատիժ՝ ընթրիքից կզրկվեք։

— Ի ՜ի ՜ի՜… Էլ չենք անի,— հեծկլտում էին ծնողները։

Արդեն մթնում էր, բայց լուսնի ու աստղերի փոխարեն երկնքում փայլեց արեւը։

«Բայց հիմա գիշեր է,— մտածեց Մռռանը։— Իսկ գիշերով երկնքում հայտնվում են լուսինն ու աստղերը, էլ ի՞նչ գործ ունի այստեղ արեւը»։

— Հապա, հեռացի՛ր,— ասաց նա արեւին։

— Չե՛մ հեռանա,— ասաց արեւը։— Այս աշխարհը շուռ է եկել, եւ ես էլ պետք է գիշերները լուսավորեմ, որպեսզի ցերեկով էլ մի քիչ խաղալու ժամանակ ունենամ։

«Սրա վերջը ի՞նչ է լինելու»,— սարսափահար մտածեց Մռռանը։ Եվ պատահաբար վեր նայելով, տեսավ Ալիսին, որ թռչում էր շրջված՝ ոտքերը դեպի վեր։

— Հե՜յ, Ալիս։ Արթնացի՛ր,— գոչեց նա։

Ալիսը արթնացավ ու շարունակեց թռչել, ասես ոչինչ էլ չէր եղել։ Հենց այդ պահին էլ արեւը մայր մտավ, լուսինը ծագեց, աստղերը փայլեցին, կաթնավաճառի ձին սկսեց ինքը քաշել սայլակը, Հաֆը ընկավ Մռռանի ետեւից, իսկ Մռանն էլ մկներին այնքան հալածեց, մինչեւ նրանք դարձյալ թաքնվեցին սպիտակեղենի զամբյուղում։ Մռռանը զգաց, որ քաղցը տանջում է իրեն եւ խոհանոց շտապեց՝ ձուկ ուտելու եւ վրայից էլ կաթ խմելու համար։

Իսկ ծույլիկ Ալիսը վերադարձավ ծառի կատարին գտնվող իր բույնը, տեղավորվեց ու նորից քնեց։

— Ղա՜,— ասաց նա քնելիս։— Ինչ զվարճալի երազ էր։

Հարցեր ու առաջադրանքներ

Պատմղական-Ալիս անունով մի ագռավ էր ապրում։

Ավելի ծույլ ագռավ աշխարհը դեռ չէր տեսել։

Երբեմն նա նոյնիսկ թռչելիս էլ էր քնում եւ շատ զարմանալի ու տարօրինակ երազներ էր տեսնում։

Մի անգամ նա այնքան խորն էր քնել, որ սկսեց շրջված թռչել, եւ մինչ թռչում էր՝ մի երազ տեսավ:

Հարցական-Գժվե՞լ են… Մի՞թե մկները կատուներ են որսում

Սրա վերջը ի՞նչ է լինելու:

բացականչական-— Ղա՜,— ասաց նա քնելիս։— Ինչ զվարճալի երազ էր։

— Հե՜յ, Ալիս։ Արթնացի՛ր,— գոչեց նա

— Ի ՜ի ՜ի՜… Էլ չենք անի,— հեծկլտում էին ծնողները

Հրամայական-— Անպիտաններ… Հիմա տուն կհասնենք, եւ դուք անմիջապես կպառկեք քնելու։ Որպես պատիժ՝ ընթրիքից կզրկվեք։

Արթնացի՛ր,— գոչեց նա:

• Տրված բառերը դասավորելով և դրանց վերջավորությունները համապատասխանեցնելով, նախադասություններ կառուցիր:

Արջ, քնաթաթախ, որջ, դուրս գալ, նայել, ժպտալ, շուրջ, և, անտառ, քայլել:

Քնաթաթախ արջը որջից դուրս գալով նայեց շուրջը և ժպտալով քայլեց դեպի անտառ:

Խաղող, սերկևիլ, անուշահամ, միրգ, հասնել, աշուն, են, տանձ: 

Անուշահամ են աշնան մրգերը՝ խաղողը, սերկեֆիլը և տանձը:

• Յուրաքանչյուր կետադրական նշանին համապատասխանող սյունակում գրիր դրա անվանումը:

• Կետադրի՛ր նախադասությունները և յուրաքանչյուրի դիմաց գրիր, թե ի՞նչ հնչերանգով են արտասանվում:

Չորս, ուրեմն ես քեզնից հիսուն տարով մեծ եմ։ պատմողական

Այս մարդը քեզ շուտով դուրս կհանի այնպես չէ՞:Հարցական

 -Ձեր անունն ի՞նչ է,- հարցրեց նա։Հարցական

-Այստեղ պիտի մնա՞մ,- հարցրեց Յուլիսիսը։Հարցական

Հելլո՜, Յուլիսիս, այդտեղ ի՞նչ ես անում։հարցական

Ջա՜ն, այսօր ճամփորդության ենք գնալու։բացականչական

• Կարդա՛ նախադասությունները և յուրաքանչյուրի դիմաց գրիր նրա տեսակը` ըստ հնչերանգի:

Ամեն ինչ պետք է անել անշտապ, մտածված:պատմողական

Ինչո՞ւ ես լռում, շարունակի՛ր խոսել, ես ուշադիր լսում եմ քեզ:հարցական և հրամայական

Ա՜խ, ի՜նչ լավ են սարի վրա անցնում օրերն անո՜ւշ-անո՜ւշ:Բացականչական

Գիշեր է, տղա՛ս, աչքերդ փակի՛ր ու քնի՛ր:հրամայական

Մի փոքրիկ խրճիթում ապրում էր արջը՝ իր երեք քոթոթների հետ:պատմողական

Մի՛ ստիր, ստելը արատավոր արարք է:Հրամայական

Երբ խոսակիցդ ինչ-որ բան է ասում, նայի՛ր նրա աչքերին և ուշադիր լսի՛ր:Հրամայական

Արդեն գնո՞ւմ ես, ե՞րբ նորից կհանդիպենք:հարցական

Երևանի հարավ-արևելյան ծայրամասում տեղակայված Արին բերդ բլրի վրա են պահպանվում Հայաստանի Հանրապետության հնագիտական ժառանգության ամենանշանավոր հուշարձաններից մեկի` Էրեբունի բերդաքաղաքի մնացորդները: Այն կառուցվել է Ք.ա. 782թ. ուրարտական տերության հզորագույն արքաներից մեկի ՝ Արգիշտի I-ի (Ք.ա. մոտ. 786-765/764 թթ.) կողմից:«Էրեբունի» պատմահնագիտական արգելոց — թանգարանը հիմնադրվել է 1968թ. հոկտեմբերի 19-ին՝ ի նշանավորումն Երևան քաղաքի 2750-րդ տարեդարձի: Թանգարանը ստեղծվել է Երևան քաղաքի վարչական սահմաններում գտնվող երեք նշանավոր հնավայրերի՝ Արին բերդ, Կարմիր բլուր և Շենգավիթ, և այդ հնավայրերից հայտնաբերված նյութական մշակույթի մնացորդների և գտածոների հիման վրա: Արգելոց-թանգարանն այսօր իր գործունեությունն իրականացնում է «Կարմիր բլուր» և «Շենգավիթ» մասնաճյուղերով: Այն հանդիսանում է հանրության համար այցելելի միակ հնագիտական արգելոց-թանգարանը Երևան քաղաքում և կարևոր ուրարտագիտական կենտրոն տարածաշրջանում:Էրեբունին ունի 48 կմ² տարածք :Էրեբունին Երևանի ամենամեծ թաղամասն է:

 Սասունցի Դավիթ հրապարակը մետրոյի կայարանի հետ միասին կազմում է թաղամասի հիմքը: Թաղամասի հիմնական փողոցներն են՝ Էրեբունի փողոցը, Սասունցի Դավիթ փողոցը, Ազատամարտիկների փողցը, Իվան Այվազովսկու փողոցը, Դավիթ Բեկ փողոցը, Արին Բերդ փողոցը, Արցախի պողոտան և Մովսես Խորենացու փողոցը։

Էրեբունին Երևանի խոշոր արդյունաբերական թաղամասն է` մեծ գործարաններով:

Երևանի կենտրոնական գերեզմանատունը, ինչպես նաև ռազմական գերեզմանատունը գտնվում են Էրեբունի թաղամասում:

Однажды дети нашли в лесу зайчика. У зайчика было царапина. Они решили помочь ему. Дети отнесли зайчика к ним домой и помогли ему. Покормили его а когда зайке хорошо стало они отвезли его в лес. Зайчик прибежал к свою семью. Они очень обрадувались и пошли домой

Սեբաստացու օրեր, կրթահամալիրի տոնին մենք առողջ սննդի խմբով պատրաստեցինք ծիսական գաթա, որի մեջ դրեցինք նաև կոպեկ։Ում այն ընկնի ուրեմն նա հաջողակ է։

Գաթան , հայկական ազգային քաղցրավենիք է, որը տարածում ունի ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ հայկական սփյուռքում: Հին ժամանակներում հայերը գաթան թխում էին թոնրի մեջ: Լավաշի մեծ քանակների թխման գործընթացից հետո տաք վառարանը օգտագործվում էր այլ ուտեստների եւ քաղցրավենիքների համար: Խմորը բաղկացած է կարագից, ալյուրից եւ մածնից, իսկ լցոնումը (խորիզ) բաղկացած է կարագից և շաքարից, երբեմն ավելացնելով ընկույզ:  Քաղցրավենիքը գործածական է տոներին (Բարեկենդան), հանդիսությունների ժամանակ և այլն: Բարեկենդանը նշվում է ձմռան վերջին կամ վաղ գարնանը: Ընտանեկան մեծ գաթան պարունակում էր նաև փոքրիկ մետաղադրամ: Այն հավասարապես բաժանում էին ընտանիքի անդամների միջև:  Մետաղադրամը ստացած անձի համար տարին հաջող ընթացք էր ունենալու:

Ես այսօր կպատմեմ մեր ընտանեկան սովորույթի մասին, որը կապված է հայրիկիս ծննդյան հետ։Շատ տարիներ առաջ, երբ տատիկս ու պապիկս ամուսնացան նրանք ունեցան երկու աղջիկ։ Նրանք շատ էին ուզում ունենալ արու զավակ։Տատիկիս մայրիկը՝ Թամար տաըիկը որոշեց ուխտ անել Պողոս Պետրոս եկեղեցում, որ տատիկս արու զավակ ունենա ամեն տարի հայրիկիս ծնունդի օրը 7-ը տարի մատաղ կանեն Սուրբ Պողոս Պետրոս եկեղեցում։Այսպիսով, երբ հայրիկս ծնվում է , այդպես էլ անում են և այդ սովորույթը շարունակվում է մինչև օրս։Սա էլ իմ ընտանիքի սովորույթը։

«Մի անգամ իմ բարեկամ մի որսորդ մեր հանդի անտառուտ սարերից մի եղնիկ նվեր բերեց երեխաներիս համար»:
Այսպես սկսեց ընկերս աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վառվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները:
«Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:
Կամաց-կամաց մեր վրա սովորեց նա. էլ չէր փախչում, չէր վախենում մեզնից. մանավանդ շա՜տ մտերմացել էր երեխաներիս հետ. նրանց հետ միասին վազվզում էր պարտեզում, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում:
Մի բան ինձ շատ էր զարմացնում: Եղնիկը թեև այնպես ընտելացել էր մեզ, սովորել էր մեր տանն ու դռանը, բայց մեկ-մեկ մեզնից թաքուն բարձրանում էր այս պատշգամբը և ուշագրավ, լռիկ նայում էր հեռու` անտառներով փաթաթված սարերին. ականջները լարած խորասույզ լսում էր անտառների խուլ ու անդուլ շառաչը, որ երբեմն ուժեղանում էր, երբեմն բարականում` նայելով հովերի թափին: Նայում էր նա այնպե՜ս անթարթ և այնպե՜ս ինքնամոռաց, որ երբ պատահում էր բարձրանում էի պատշգամբը, ինձ բավական միջոց չէր նկատում և երբ հանկարծ ուշքի էր գալիս` նետի պես ծլկվում էր մոտիցս…
Արդյոք գիտե՞ր նա, որ ինքը ղողանջուն անտառների ազատ երեխան է եղել, որ մայրը այնտեղ է կաթ տվել իրեն, որ այնտեղ է իր հայրը եղջյուրները խփել կաղնիներին: Արդյոք, գիտե՞ր, որ այդ խուլ շառաչը անուշ-անուշ օրորել է իրեն առաջին անգամ, և ո՞վ գիտե, գուցե, երազներ է բերել իրեն, սիրուն երազներ…
Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ, մտածում էի ես: Եվ այնպես սրտանց ցավակցում էի նրան… Չէ՞ որ նա էլ մեզ պես մտածող և զգայուն հոգի ունի:
Ես շատ էի հարգում նրան, խնդրեմ չծիծաղես վրաս, այո՛, այնքան, որ երբ նա բարձրանում էր պատշգամբը, հեռացնում էի երեխաներիս, և թողնում էինք նրան մենակ իր ապրումների հետ…
Երբ գրկում էի նրան, այդ նազելի էակին, և նայում էի լեռնային աղբյուրների նման վճիտ աչուկների մեջ` տեսնում էի այնտեղ մի թախծալի, երազուն կարոտ…
Մի գիշեր,- մի քամի գիշեր էր,- սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը:
Երեխաներս վախից կուչ էին եկել. մինչդեռ եղնիկը դողում էր մի խենթ սարսուռով: Աչքերը կայծակին էին տալիս: Անթարթ, ամբողջովին լսելիք դառած` ականջ էր դնում նա անտառի հուժկու շառաչին, որ խոսում էր նրա հետ մայրենի լեզվով:
Անտառը կանչում է նրան, ընկերների ազատ վազքն է տեսնում նա մթին թավուտների մացառուտ ժայռերն ի վեր,- մտածում էի ես:
Մի փոքր հետո ավելի սաստկացավ քամին` փոթորիկ դառնալու չափ. մեկ էլ աղմուկով բացվեցին լուսամուտի փեղկերը, և մի ուժգին շառաչ միանգամից ներս խուժեց: Եղնիկը հանկարծակի մի ոստյունով ցատկեց լուսամուտի գոգը` աչքերը սուզելով շառաչուն խավարի մեջ: Ես իսկույն վրա վազեցի բռնելու նրան, սակայն նա մի ակնթարթի մեջ թռավ լուսամուտից պարտեզը և ծածկվեց խավարների մեջ…
Դե՛հ, հիմա՛ գնա ու գտիր նրան իր հայրենի անծայր անտառներում…»:

Առաջադրանքներ

1. Ընթերցի՛ր պատմվածքը, դուրս գրի՛ր անծանոթ բառերն ու արտահայտությունները և  բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:

անտառուտ-անտառապատ տեղ

վերջալույս-Արևը մայր մտնելու և մթնշաղն իջնելու պահըմկաղած

խարտյաշ-Ոսկեգույն դեղինին և բալ շագանակագույնին տվող գույնով

խորասույզ-Ջրի մեջ սուզված, ջրասույզ արած: Խորասույզ նավ

անդուլ-դադար չունեցող, անդադար

ծլկվում-թաքնվում

ղողանջուն-աղմկոտ

նազելի-նուրբ

շառաչ-աղմկոտ ձայն

2. Առանձնացրո՛ւ  եղնիկին նկարագրող և բնութագրող հատվածները :

«Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:
Կամաց-կամաց մեր վրա սովորեց նա. էլ չէր փախչում, չէր վախենում մեզնից. մանավանդ շա՜տ մտերմացել էր երեխաներիս հետ. նրանց հետ միասին վազվզում էր պարտեզում, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում:Երբ գրկում էի նրան, այդ նազելի էակին, և նայում էի լեռնային աղբյուրների նման վճիտ աչուկների մեջ` տեսնում էի այնտեղ մի թախծալի, երազուն կարոտ…

3.Դուրս գրի՛ր համեմատություններն ու փոխաբերությունները և բացատրի՛ր դրանք:

վառվռուն սարերին-գույնզգույն սարեր

մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները-դեղիմ անտառները մայրամուտ էին մտնում

նետի պես ծլկվում էր-նետի պես վազում էր

իր սիրած գուրգուրող անտառներից-իրեն սիրող անտառներից

լիակուրծք խշշոցն-ուժգին խշշոց

Աչքերը կայծակին էին տալիս-աչքերը փայլում էին

4. Ընթերցի՛ր պատմվածքի՝ քեզ ամենից շատ դուր եկած հատվածը և հիմնավորի՛ր ընտրությունդ:

Ես շատ էի հարգում նրան, խնդրեմ չծիծաղես վրաս, այո՛, այնքան, որ երբ նա բարձրանում էր պատշգամբը, հեռացնում էի երեխաներիս, և թողնում էինք նրան մենակ իր ապրումների հետ…

Այս հատվածը ինձ դուր եկավ, որովհետև այստեղ անկեղծություն և հարգանք եմ տեսնում դեպի անմեղ կենդանին։

5. Մեկնաբանի՛ր ընդգծված հատվածները:

Անթարթ, ամբողջովին լսելիք դառած` ականջ էր դնում նա անտառի հուժկու շառաչին, որ խոսում էր նրա հետ մայրենի լեզվով:

Ես այս հատվածից հասկացա․ որ ուր էլ որ լինես , մեկ է քո հայրենի հողը քեզ ամենա հոգեհարազատն է մնում։

25.11․2020

Բանավոր հաշվարկներ

Կրկնեք բազմապատկման աղյուսակը։

Թեմա՝ Մնացորդով բաժանում։

1)Գտեք բաժանելին, եթե բաժանարարը 6 է, թերի քանորդը՝ 5,
մնացորդը՝ 3։

6*5+=30+3=33

2)Գտեք բաժանելին, եթե բաժանարարը 13 է, թերի քանորդը՝ 9,
մնացորդը՝ 7։

13*9+7=117+7=124
3)Գտեք բաժանելին, եթե բաժանարարը 11 է, թերի քանորդը՝ 2,
մնացորդը՝ 7։11*2+7=29

4) Ի՞նչ ամենամեծ մնացորդ կարող է ստացվել բնական թիվը
15-ի բաժանելիս։

14

5)Ի՞նչ ամենամեծ մնացորդ կարող է ստացվել բնական թիվը
23-ի բաժանելիս։Գտիր այն ամենափոքր թիվը, որը բաժանվում է 4-ի և 6-ի։

:23

0….,22

22

6)Գտիր այն ամենափոքր թիվը, որը 4-ի և 6-ի բաժանելիս ստանում ենք 3 մնացորդ։

12+3=15

7)Գտիր այն ամենափոքր թիվը, որը բաժանվում է 8-ի և 20-ի։

40

8)Գտիր այն ամենափոքր թիվը, որը 8-ի և 20-ի բաժանելիս ստանում ենք 2 մնացորդ։

40+2=42