Posted in русский

Как солнце и луна друг к другу в гости ходили

unnamed
Однажды Солнце пригласило Луну в гости.
Луна долго думала, что подарить Солнцу, и наконец, решила собрать несколько самых ярких и красивых звезд, положить их на серебряное блюдо и пойти с ними в гости.
Солнце очень обрадовалось подарку. Они поели, попили, поговорили, и Луна вернулась домой.
Потом Луна пригласила Солнце к себе в гости.
Долго думал Царь света, чем Луну порадовать.
И придумал. Позвал  лучшего портного и говорит.
— Я собираюсь пойти к Луне в гости. Мне нужен хороший полдарок.  Пожалуйста, сшей для нее очень красивое платье из облаков.
И по мерке, чтобы хорошо и удобно на Луне сидел
о».
А портной Солнцу и отвечает.
— Нет, Царь света, не могу я сшить такое платье. Луна каждый день меняется. Сегодня она круглая,  завтра с одного бока худеть начинает, а потом совсем тоненькой становится.
Огорчился Царь света и пошёл в гости без подарка.
Луна приготовила вкусное угощение, они поели, попили, поговорили. Но когда Царь света стал собираться домой и Луна увидела, что у него нет подарка, она огорчилась. Царь света сказал:
— Не сердись, на меня Луна. Я хотел подарить тебе самое красивое платье из облаков.Но  мой портной сказал, что он не может его сшить, так как ты то толстеешь, то худеешь. Поэтому я пришёл к тебе без подарка.Но с этого дня ты можешь собирать мои лучи и шить из них себе разные платья. Увидишь, какой ты станешь красавицей.
И Царь света ушёл. А луна побледнела от обиды. С тех пор она старается больше не встречаться с Солнцем.
Однажды луна пошла гулять и встретила солнца. Но она подумла что нада извиниться и она извинилась и они жили очень дружно.
Posted in Ընթերցանություն

Հանս Քրիստիան Անդերսեն. Ջրահարսը

Ծովի խորքում գտնվում է ամուրի ծովային թագավորի դղյակը: Նրա դստրերի՝ ջրահարսների մեջ առանձնանում է կրտսերը: Նա մտածկոտ է, ունի ծովի նման կապույտ խորը աչքեր: Սիրում է իր փոքրիկ այգին և հաճախ է հիշում գեղեցիկ տղային, որը ծովի հատակն էր իջել կործանված նավի հետ միասին: Ջրահարսը երազում է մարդկանց աշխարհի և ցամաքային կյանքի մասին:

Իր տասնվեցերորդ տարեդարձի օրը նա ըստ ավանդույթի բարձրանում է ջրի երես: Տեսնում է եռակայմ նավը, որից երաժշտություն է լսվում: Տեսնում է հրաշալի արքայազնին, որն ունի մեծ սև աչքեր: Բարձրանում է փոթորիկ, նավը շուռ է գալիս և սկսում է սուզվել: Ջրահարսը փրկում է խեղդվող արքայազնին և ափ է դուրս բերում նրան: Ինքը վերադառնում է ծով: Հեռվից տեսնում է, թե ինչպես են հավաքվում մարդիկ և ինչպես է նրանց օգնությամբ ուշքի գալիս արքայազնը:

Վերադառնալով յուրայինների մոտ՝ ջրահարսը ամեն բան պատմում է քույրերին: Տատիկից իմանում է, որ մարդկանց կյանքն ավելի կարճ է, քան ջրահարսներինը: Ի տարբերություն մարդկանց՝ նրանք չունեն հոգի և մահից հետո վերածվում են փրփուրի: Նրանք կարող են հոգի ձեռք բերել, եթե որևէ մահկանացու սիրի իրենց: Սակայն դրան խանգարում է ձկան պոչը, որն ունեն ջրահարսները: Որպեսզի դուր գան մարդկանց, նրանք պիտի ձեռք բերեն ոտքեր:

Ջրահարսը գնում է ծեր վհուկի մոտ: Սա պատրաստում է թուրմ, որը խմելով, ջրահարսը կկորցնի ձկան պոչը և կունենա գեղեցիկ ոտքեր, ինչպես մարդիկ, սակայն նա այլևս չի կարող վերադառնալ ծով և բացի այդ, եթե արքայազնը ամուսնանա ուրիշի մեկի հետ, ջրահարսի սիրտը կտոր-կտոր կլինի և նա կդառնա փրփուր: Թուրմի դիմաց վհուկը վերցնում է ջրահարսի գեղեցիկ ձայնը և կտրում է լեզուն:

Շուտով ոտքեր ձեռք բերած, բայց համր ջրահարսը ցամաքում հանդիպում է արքայազնին: Նրա բոլոր հարցերին ի պատասխան լռում է, քանի որ չի կարող խոսել: Պալատում նրան գեղեցիկ զգեստներ են հագցնում, և նա դառնում է առաջին գեղեցկուհին: Արքայազնը սիրում է նրան որպես փոքր երեխայի: Մտքով անգամ չի անցնում ամուսնանալ նրա հետ:

Ծնողների պահանջով արքայազնը մեկնում է հարևան թագավորություն՝ ծանոթանալու այնտեղի արքայադստեր հետ: Տեսնելով իրար արքայազնն ու արքայադուստրը սիրահարվում են և նշանակվում է հարսանիք: Նրանք նավով վերադառնում են արքայազնի հայրենիք: Առավոտյան նրանք կհասնեն տեղ, իսկ հիմա երեկո է: Դրանք ջրահարսի վերջին ժամերն են: Երբ բացվի նոր օրը, նրա սիրտը կտոր-կտոր կլինի, և նա կդառնա փրփուր: Տախտակամածին նստած տեսնում է իր քույրերին, որոնք տվել են իրենց բոլոր զարդերն ու անգամ վարսերը վհուկին, որպեսզի սա ջրահարսին փրկելու հնար մոգոնի: Վհուկը տվել է նրանց սուր դաշույն, որով ջրահարսը պիտի խոցի արքայազնի սիրտը:

Ջրահարսը մտնում է արքայազնի վրանը և տեսնում է, որ հարսնացուի գլուխը դրված է իր սիրեցյալի կրծքին: Նա համբուրում է արքայազնին, նետում է դաշույնը ջրի մեջ և ինքն էլ հանձնվում է ալիքներին՝ դառնալով փրփուր:

Ջրահարսը միանում է օդի ոգիներին: Նա չունի հոգի: Տեսնում է, ինչպես են իրեն փնտրում և համբուրում է արքայազնի հարսնացուին: Հետո օդի մյուս զավակների հետ միասին բարձրանում է դեպի վարդագույն ամպերը:

Հառցեր և առաջադրանքներ։

1.Դու կցանկանաի՞ր լինել ջրահարս։

2.գթիր ջրահարսի հեքիաթի նկարը google և նկարդ դիր այս հարցի կողքը եթե նկարը չկարողանաս կողքը դնել կարող ես տակը դնել։

3.Քեզ դուր եկավ ջրահարսը։

4.պատմիր հեքիաթը։

5.Դու ջրահարսի անունը ինչ կդնեիր։

6.Ջրահարսին նկարիր և տեղադրիր այս նկարի կողքին կամ տակը։

7.Մտածիր ծովային հանելուկ։

8.Քեզ ավելի շատ դուր է գալիս առաջի՞ն մասը թե երկրորդ։

9.Դու ամենա շատը ում հավանեցիր հեքիաթից։

10. Հեքիաթում կա առարկա ցույց տվող բառեր նշիր դրանք վարդագույն գույնով։

Ամբողջական հեքիաթը կարող եք լսել այստեղ՝

Առաջին մաս

Երկրորդ մաս

Մուլտֆիլմը մասերով

Posted in Հորինուկ, Մայրենի

ԻՄ ԱՆՎԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Իմ անունը Սոֆի է։ Այն նշանակում է՝ իմաստություն, գիտելիք և արվեստ։Տարբեր լեզուներում այս անունը տարբեր է հնչյում՝ Սոֆիա, Սոֆի, Սոֆյա, Սոնյա, Զոֆա, Սոհվի, սակայն ամենուր հազարամյակների պատմություն ունի։Իմ անունը տատիկիս պատվին դրել են հայրիկս և մայրիկս։Այն ինձ շատ դուր է գալիս։Եթե ես դնեի իմ անունը, ես կդնեի Ձյունիկ։

Posted in Uncategorized

Թափանցիկ Ջակոմոն. Ջ. Ռոդարի

Վաղուց, շատ վաղուց, կամ գուցե մի-քիչ շուտ, աշխարհի ծայրին, կամ գուցե մի-քիչ ավելի մոտ, չտեսնված մի թագավորության մայրաքաղաքում ծնվեց մի թափանցիկ տղա: Այնքան թափանցիկ, որ նրա միջից կարելի էր տեսնել ամեն բան, ինչպես օդի միջից կամ ինչպես աղբյուրի պարզ ջրի միջից:  Նա էլ մարմին ու արյուն ուներ, ինչպես բոլորը: Ճիշտ է, նա թափանցիկ էր, ապակու էր նման, բայց երբ ընկնում էր, չէր փշրվում, ամենաշատը՝ճակատին մի փոքրիկ, թափանցիկ ուռուցք էր գոյանում:

Բոլորը   տեսնում էին, թե ինչպես էր նրա արյունը շարժվում, ինչպես էր նրա սիրտը բաբախում:  Պատկերացնում եք՝    նրա մտքերն էլ էին պարզ երևում.  մարդիկ ազատ կարդում էին նրա մտքերը, որոնք անցնում- դառնում էին նրա գլխում, լողում և փայլփլում,  ինչպես ձկների խմբերը թափանցիկ ջրավազանում: Շարունակել կարդալ “Թափանցիկ Ջակոմոն. Ջ. Ռոդարի”

Posted in Uncategorized

Մեծ գյուտարարը

Ժամանակին մի երիտասարդ էր ապրում: Նա երազում էր մեծ գիտնական դառնալ: Գիշեր-ցերեկ սովորում էր, երկար տարիներ, ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել:
Միանգամից անցավ փորձեր անելուն: Նա հայտնաբերեց պանրի անցքերը: Բայց հետո իմացավ‚ որ դրանք վաղուց հայտնաբերված են:
Ի՛նչ պիտի աներ, շարունակեց սովորել: Սովորում էր առավոտից իրիկուն, իրիկունից առավոտ, երկար ամիսներ: Մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ավարտելու ժամանակն է, ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել: Շարունակել կարդալ “Մեծ գյուտարարը”