Առողջ սնունդի երեխաների հետ մենք պատրաստեցինք բիսկվիթ:Դրա համար մեզ անրաժեշտ էր ձու, պոպոք, շոկոլադ, ալյուր, շաքարավազ, մածուն, սոդա, վանիլ և որ համեղ լինի օգտագործել է բաման:Սկզբում ամպայման պոտք է հալեցնել կարագը հերդականությունը պարտդիր չի:Այս էլ մեր բիսկվիթը:
Բարև, իմ քաջ զինվոր: Դու հիմա պաշտպանում ես մեր հայրենիքի սահմանները: Ես գիտեմ դու քո ընկերների հետ հիմա տանջանվում ես: Ես քո համար ամեն ինչ կանեմ, մենակ թե դու քո ընկերների հետ վերադարձիր, շատ եմ խնդրում: Ես քեզ շատ եմ սիրում, զինվոր, դու կարծես լրիվ իմ հայրենիքը լինես: Դուք մեր Հայաստանը փրկում եք: Այ դրա համար էլ մենք ձեզ կոգնենք: Իմ քաջ զինվոր, իմ ուժեղ զինվոր:
Ուժեղ Զինվորներին՝ Սոֆիից:
Ձյուն, փափուկ ձյուն, սպիտակ ձյուն,
Զգույշ իջիր դաշտերին,
Ծաղիկները մտել են քուն,
Հողն է նրանց անկողին:
Հանդարտ, կամաց իջիր այնպես,
Ծաղիկները չարթնանան,
Ծածկիր նրանց քնքուշ ու հեզ,
Զգույշ, զգույշ անսահման:
Ձյուն, փափուկ ձյուն, սպիտակ ձյուն,
Հանգիստ, խաղաղ իջիր վար,
Ծաղիկները մտել են քուն,
Ծաղիկները ցրտահար:
Вскоре школьники и учителя разошлись по домам. И тогда, хочешь – верь, хочешь – нет, на футбольном поле раздались тихие, похожие на шелест снега, голоса.
Совсем стемнело. С чёрного неба слетали, танцуя, опускались на землю, поблескивали в свете фонарей. И вдруг из ниоткуда, а, может, из кружащихся снежинок, появились запряженные тройкой белоснежных коней сани, в которых, как нетрудно догадаться, сидели самые настоящие Дед Мороз и Снегурочка.
– Дедушка, ты только посмотри, сколько ребята налепили снежных баб и снеговиков, – удивилась Снегурочка.
– Да уж, потрудились на славу, – улыбнулся Дед Мороз.
– А это кто такие? – спросила Снегурочка.
– Думаю, это мы с тобой, – ответил Дед Мороз.
– Мы? Да разве я такая толстая? И глаза у меня не такие, и нос не картошкой! А ты вообще получился на медведя похож! – обиделась Снегурочка.
– Не суди слишком строго! – заступился за ребят Дед Мороз. – Это ж не скульпторы делали, а всего лишь младшеклассники. Вон какая славная баба в шляпе с цветочками!
Но Снегурочка, не обратив никакого внимания ни на бабу, ни на шляпу, ни на цветочки, подбежала к Снегопсу.
– Дедушка, ты только посмотри, какой славный щенок! Какие у него умные и добрые глаза!
– По-моему, глаза сделаны из обыкновенных камешков, – улыбнулся Дед Мороз.
– Может быть, и из камешков, но всё равно, они умные и добрые! – заупрямилась Снегурочка. Дед Мороз присмотрелся к Снегопсу и кивнул в знак согласия:
– Пожалуй, ты права! Сразу видно, что щенка лепили с любовью.
– Дедушка, а дедушка! – умильным голосом сказала Снегурочка. – Давай его с собой возьмём! Оживи его, что тебе стоит!
Надо сказать, что Дед Мороз, хоть и был волшебником, любил свою единственную внучку, как каждый обыкновенный дедушка любит своих внуков. Для порядка поворчав (мол, только щенков нам и не хватало под Новый год, когда и без того хлопот полон рот), он вытянул из саней свой посох и три раза дотронулся им до головы снежного щенка.
В ту же секунду Снегопёс превратился в самого настоящего белоснежного щенка с пушистой шёрсткой и блестящими черными глазами. Он радостно залаял и, разминая лапы, три раза обежал вокруг поля.
– Ишь ты, какой шустрый! – засмеялся Дед Мороз. – Как мы назовём его?
– Конечно, Снежок, – ответила Снегурочка.
Щенок, подумав, решил, что кличку Снежок можно считать сокращенным именем, а Снегопёс – полным, и отозвался на кличку новой порцией звонкого лая.
Потом Дед Мороз и Снегурочка уселись в сани, Снежок удобно устроился у них в ногах, и белоснежные кони умчали своих седоков в черное небо, с которого по-прежнему падали, танцуя, снежинки.
– Как можно так баловать внучку! – возмутилась Баба в шляпке. – Оживить и забрать какую-то дворняжку, когда тут есть куда более достойные особы!
– Да уж, – согласился Снеговик в синем ведре, – могли бы обратить внимание на Вас, Вы так прекрасны!
– Да она вообще не похожа на Снегурочку! – заявила Снежная Снегурочка. – Наверное, какая-то самозванка!
И только Самый Маленький Снеговичок молчал: он был очень рад за Снегопса, но боялся в этом признаться. А потому просто смотрел на танцующие снежинки и пытался представить, куда умчали кони Деда Мороза, Снегурочку и щенка.
Выпишите выделенные слова, поставтье их в такую форму, чтобы они отвечали на вопрос кто? что? и определи их род. Например: медведя-медведь-м.р, камешков-камешки-множ. число, рода нет
школьники -множ. число, м.р.
учителя-множ. число, ж.р.
голоса-множ. число, ж.р.
землю-ед. число, рода нет
Дедушка—ед. число, м.р.
нос-ед. число, м.р.
картошкой-ед. число, м.р.
медведя —ед. число, ж.р.
баба-ед. число, ж.р.
шляпу-ед. число, с.р.
щенок-ед. число, м.р.
камешков-ед. число, рода нет
голосом-ед. число, м.р.
рот-ед. число, м.р.
посох-ед. число, м.р.
лапы—множ. число, ж.р.
лая—ед. число, м.р.
небо—ед. число, с.р.
Придумай 4 слова женского рода, 4 мужского и 4 среднего рода и Составь с ними предложения.
Ж.Р.
Мама-Моя мама самая красивая на свете.
Лампа- Каждый день мы включим лампу.
девочка-Девочка пошла в магазин.
сумка-У меня новая сумка.
М.Р.
Брат-Мой брат самый лучший.
муж-У моей сестри есть муж.
друг-Мой друг очень силный.
отец-У меня крутой отец.
С.Р.
Радио-Наш радио очень старый.
метро-Я сегодня ездила на метро.
Меню-Этот меню очень интересный.
Такси-Я сегодня ездила домой на такси.
Գոյական — բժշկուհի, մայրիկ, հայրիկ, տատիկ, քույրիկ, պապիկ, եղբայր, ոստիկան, աղջիկ, տղա
Գոյական- շուն, կատու, ծաղիկ, ծառ, սեղան, մուկ, նկար սար, խոտ, ժուտիկ
Ածական-գեղեցիկ, կանաչ,սև, ուրախ, տշուր, սպիտակ, խելացի, ուժեղ, մանուշակագույն, կարմիր
թվական-տասը, ութ, միլիոն, հարյուր, երեսուն, հազար, հարյուր քսանհինգ, հիսունութ, վաթսուներեք, հազար տասը
Իմ մայրիկը շատ գեղեցիկ է:
Հայրիկս շատ ուժեղ է:
Մուկը ուտում է պանիր:
Ծառի տերևները կանաչել են:
Իմ ուրախ մայրիկը երեսուն տարեկան է:
Իմ տատիկը հիսունութ տարեկան է իսկ պապիկս վաթսուներեք:
Ասում են, որ այն ժամանակներից, երբ ցամաքեցին Համաշխարհային ջրհեղեղի ջրերը, առաջին ձյունն իջավ Արարատ սարի վրա՝ հայերի նախահայր Հայկի հոր՝ Թորգոմի օրոք: Այդ ձյունատեղումից անցել է ոչ պակաս, քան չորս հազար հինգ հարյուր տարի: Այդ օրերին Արարատի գագաթից սաստիկ սառնամանիք իջավ դաշտավայրի վրա:Դա առաջին անգամն էր, որ ձյունը սարի վրա չհալեց: Եվ գագաթներից իջած ցուրտը հարձակվեց դաշտերի ու այգիների վրա: Թորգոմը որպեսզի ինչ-որ մրգատեսակի ծառ փրկի, արմատահան արեց մի ծիրանի ծառ ու տարավ այն իր տունը: Նույն բանն արեցին դաշտավայրի բնակիչները:
Իսկ շուտով պիտի նոր տարի գար: Հեթանոսական ժամանակաշրջանում հայ ժողովուրդը տոնում էր Նոր տարին գարնան սկզբին:Եվ հնչեցին որոտաձայն թմբուկները, ազդարարելով, որ սկսվում են ամանորի տոնակատարությունները: Դաշտավայրի բնակիչները դուրս եկան իրենց տներից փողոցներն ու սկսեցին շնորհավորել միմյանց՝ նոր տարվա առթիվ բերած կարասներից իրար գինի հրամցնել, կենացներ ասել ու ցանկանալ իրար առողջություն, հաջողություն ու եկող Նոր տարում այնպիսի մի խաղողի բերք ստանալ, որ նրանից պատրաստած գինին լինի ավելի համեղ ու բուրավետ: Շուտով նրանք հարբեցին ու սկսեցին պարել: Ինչ-որ մեկը տնից դուրս բերեց ծիրանի ծառը, և նրա շուրջը սկսվեց շուրջպարը:Հաջորդ տարի գարունն այդքան ցուրտ չէր: Բայց մարդիկ, այնուամենայնիվ, իրենց այգիներից ծառեր դուրս բերեցին ու զարդարեցին։ Գալող տարի ծիսակատարությունները ավելի ճոխացան: Եվ այդպես շարունակվեց, ու այդ ավանդույթը փոխանցվեց սերնդից սերունդ: Այդ ժամանակվանից բոլոր հայկական ընտանիքներում Նոր տարին տոնում են տան մեջ զարդարված կանաչ ծառի կամ կանաչ ճյուղի պարտադիր ներկայությամբ: Այդպիսի Ամանորի ծառը սկսվեց կոչվել «տոնածառ» կամ «տոնական ծառ»: Եվ մինչև այսօր էլ Հայաստանում Ամանորի զարդարված եղևնին կոչվում է «տոնածառ»:
Ծիրան բառը հայկական ծագում ունի և նշանակում է տիեզերական պտուղ, այստեղից էլ այն, որ ծիրանենին ստանում է պետական և արքայական իմաստ: Ծիրանանալ հայոց լեզվում նշանակում է թագավոր դառնալ, թագադրվել, արքայանալ: Իսկ ծիրանածնունդ կամ ծիրանածին նշանակում է արքայազն, թագավորից ծնված: Ծիրանակիր բառը, նշանակում է արքա և ծիրանի գոտի, որը նշանակում է երկնքի յոթ կամար կամ ծիածան:
Արաբները ծիրանն անվանում են թուֆալ ալ Արմանի: Հին ազգերը Հայաստանն անվանում են աստվածների երկիր, որտեղ վեր է խոյանում Տիեզերական լեռը՝ Արարատը, և աճում է Տիեզերական ծառը՝ ծիրանենին:
Եվ վերջում ավելացնենք, որ հայկական մրգերից միայն ծիրանն է երկու մասի բաժանվում հեշտությամբ, և միայն ծիրանի փայտից են պատրաստում ծիրանափողը՝ դուդուկը, որով նվագում են աստվածային երաժշտություն:
Բարև իմ սիրելի ձմեռ: Ես շատ ուրախ եմ որ դու եկել ես: Այս տարին այդքան էլ լավը չէր, մենք շատ
դժվարություններ ունեցանք: Ես այս տարի ուզում եմ, որ ձյուն գա և ամենակարևորը ու այս նոր տարի մենք խաղաղ լինենք: Բայց ես մի դժվարություն ունեմ. ես չեմ սիրում տաք հագնվել և չեմ սիրում, երբ ես հիվանդանում եմ, որովհետև իմ դասերից շատ բան եմ բաց թողնում: Ես նաև սիրում եմ քո Ձմեռ Պապիկին և նրա թոռնիկ՝ Ձյունանուշիկին: Ես շատ եմ վախենում, որ իմ դասատուները հիվանդանան:Ես շատ եմ սիրում տոնածառ զարդարել և շատ եմ սիրում տոնածառի տակի նվերները: Եվ ես անհամբեր սպասում եմ, որ ինձ հյուր գան իմ սիրելի հյուրերը: Նաև ես անհամբեր սպասում եմ մեր դպրոցի Նոր Տարվա հանդեսին և շատ եմ ուզում ձյունից պատրաստել ձնեմարդ: Շատ-շատ եմ ուզում, որ իմ դպրոցի ընկերների հետ գնանք ձնագնդիկ խաղալու և սահնակ քշելու: Իմ ամենա՜-ամենա՜ սիրելի եղանակ, Ձմեռ:
Սոֆիից Ձմեռին
1.Դավիթը 2 տարեկան է, իսկ նրա մայրիկը մեծ է նրանից 15անգամ:3 տարի հետո մայրիկը քանի տարով մեծ կլինի Դավիթից:
2. Սոֆիի հայրիկը 32 տարեկան է, մայրիկը 2 տարով փոքր նրանից: 15 տարի հետո քանի տարեկան կլինի Սոֆիի մայրիկը:
3. Նատալին 2 տարեկան է, իսկ նրա քույրիկը մեծ է նրանից 4 տարով: 2 տարի հետո Նատալին քանի անգամ փոքր կլինի իր քույրիկից:
4. Նատալին 6 տարեկան է, իսկ նրա տատիկը մեծ է նրանից 10 անգամ:5 տարի առաջ տատիկը քանի տարով էր մեծ Նատալիից:
Ընտանիքիս անդամները աճման կարգով՝
Դավիթ-2 տարեկան, Նատալի- 5տարեկան, Սոֆի-8 տարեկան, մայրիկ- 30տարեկան, հայրիկ-32 տարեկան, տատիկ-60 տարեկան, պապիկ- 60տարեկան:
Ընտանիքիս անդամները նվազման կարգով՝
Պապիկ-60 տարեկան , տատիկ- 60տարեկան, հայրիկ- 32տարեկան , մայրիկ- 30տարեկան, Սոֆի- 8 տարեկան, Նատալի-5 տարեկան, Դավիթ-2 տարեկան:
Զմրուխտ գարունն էր հյուր եկել բնությանը: Այգում ու անտառներում քաղցրահնչյուն երգում էին թռչունները: Արևը իր ջերմ ժպիտով ողջունում էր նորաբաց բողբոջներին: Բնությունը զարթոնք էր ապրում: Ծեր այգեպանն իր այգում մի փոքրիկ եղևնի տնկեց՝ հազիվ մեկ եղևնի: Եղևնին նման էր կանաչ հանդերձ հագած, շփոթված երեխայի: Արևի շողերը հազիվ էին հասնում նրան: Մի մեծ, հզոր բարդի իր ճյուղերով փակել էր արեվի ճանապարհը: Եղևնին տխրում էր արևի կարոտից: Նա բարձրահասակ բարդու ստվերի տակ իրեն զգում էր խեղճ ու անօգնական:
Մի օր էլ փոքրիկ եղևնին չդիմացավ ու սկսեց բարձրաձայն արտասվել: Հպարտ բարդին լսեց նրա լացի ձայնը ու հարցրեց.
-Ինչո՞ւ ես լաց լինում, այգեպանը լացկաններին չի սիրում:
-Ես լացկան չեմ, բայց արևի շողերը ինձ չեն հասնում եվ ես վախենում եմ, որ միշտ փոքրիկ կմնամ: Իսկ ես այնքա ՜ն եմ ուզում մեծանալ, գեղեցիկ ծառ դառնալ,-ասաց փոքրիկ եղևնին:
Բարդին արհամարհանքով վերևից քմծիծաղ տվեց.
-Մի քեզ նայի՛ր, քո թույլ ճյուղերին: Դու չես կարող մեծանալ: Իսկ հիմա ինձ նայի՛ր: Տե՛ս, թե որքան հզոր եմ ու ուժեղ: Եվ այնքան պիտի բարձրանամ, որ ճյուղերս երկինք հասցնեմ:
Փոքրիկ եղևնին ավելի կծկվեց ու ինքնամփոփ դարձավ: Այդպես անցավ գարունը և եկավ շոգ ամառը: Բարդու սաղարթն ավելի փարթամացավ: Արևի ճառագայթները չէին կարողանում ճեղքել նրա հզոր ճյուղերը, որպեսզի հասնեն եղևնուն: Իսկ փոքրիկ եղևնին այնքա՜ն էր ուզում աճել ու մեծանալ:
Եղևնին կրկին սկսեց կամացուկ հեծկլտալ: Անպատկառ բարդին շրջվեց և գոռաց նրա վրա.
-Ի՞նչ ես նորից նվնվում:
Եղևնին լացակումած շշնջաց.
-Խնդրում եմ, խղճա՛ ինձ, մի քիչ բացի՛ր ճյուղերդ: Թող արևը ինձ էլ հասնի:
-Այդ էր պակաս, որ քեզ նման խղճուկի համար նեղացնեմ իմ ճյուղերին,-հոխորտաց բարդին:
Փոքրիկ եղևնին ձայնը կտրեց: Ամառն էլ անցավ ու եկավ ոսկեհեր աշունը: Բարդին աշնանային զգեստ հագավ: Նրա կանաչ-դեղին տերևները անհոգ խաղում էին իրար հետ: Բայց ահա խոր աշնան անսիրտ քամին պոկոտեց բարդու տերևներն ու ցաքուցրիվ շպրտեց դեսուդեն: Բարդին լրիվ մերկացավ ու սկսեց դողալ: Ալեհեր ձմեռն իր ցուրտ շնչով սառեցրեց ողջ բնությունը: Բարդին սարսռաց ցրտից ու նրա բնին արցունքի սառած բյուրեղներ երևացին: Բարդին նայեց փոքրիկ եղևնուն, որ դեռ կանաչ էր ու չէր մրսում:
-Խնդրում եմ, գրկի՛ր իմ բունը, թե չէ ես կմեռնեմ ցրտից,-հուսահատ աղերսեց բարդին:
-Երբ ես լալիս էի, դու ինձ չէիր օգնում: Երբ ես խնդրում էի, դու չէիր լսում իմ ձայնը: Բայց ես կօգնեմ քեզ: Չէ՞ որ մենք բոլորս մեր մայր բնության զավակներն ենք,-ասաց եղևնին:
Փոքրիկ եղևնու բարի սիրտը լցվեց խղճահարությամբ և նա իր մատղաշ, կանաչ ճյուղերով փաթաթվեց ու գրկեց բարդու սառած բունը:
Առաջադրանքներ
1 Բացատրիր ընդգծված բառերը։ հանդերձ-հագուստ, սաղարթն-տերևներ, հոխորտաց-բարկացավ, Ալեհեր-սպիտակ մազերով, սարսռաց-դողացրեց, աղերսեց-աղաչեց:
․ 2․Բնութագրի՛ր եղևնուն։ Իմ կարծիքով եղևնին շատ փոքրիկ էր բայց շատ մեծ սիրտուներ:Նա անպաշտպան էր բայց միևնույն ժամանակ իր բարության համար պարգևատրվել էր, որ ամբողջ տարվա մեջ մնա կանաչ:
3․․ Հեքիաթից դուրս գրիր բարդուն բնորոշող արտահայտությունները։ Մի մեծ, հզոր բարդի իր ճյուղերով փակել էր արեվի ճանապարհը:Բարդին արհամարհանքով վերևից քմծիծաղ տվեց. : Բարդու սաղարթն ավելի փարթամացավ: Արևի ճառագայթները չէին կարողանում ճեղքել նրա հզոր ճյուղերը, որպեսզի հասնեն եղևնուն: Բարդին աշնանային զգեստ հագավ: Նրա կանաչ-դեղին տերևները անհոգ խաղում էին իրար հետ: Բայց ահա խոր աշնան անսիրտ քամին պոկոտեց բարդու տերևներն ու ցաքուցրիվ շպրտեց դեսուդեն: Բարդին լրիվ մերկացավ ու սկսեց դողալ:
4․ Տեքստից առանձնացրու բառակապակցությունները և դրանից երեքը գործածիր նախադասություններում։Զմրուխտ գարունն, քաղցրահնչյուն երգում, ջերմ ժպիտ: Սարերում զմրուխտ գարուն է: Սոխակը քաղցրահնձյուն երգում է:Ամեն առավոտ տատիկս երազում է տեսնել իմ ջերմ ժպիտը:
4․ Նշված նախադասությունից դուրս գրիր հատկանիշ ցույց տվող բառերը։
Փոքրիկ եղևնու բարի սիրտը լցվեց խղճահարությամբ և նա իր մատղաշ, կանաչ ճյուղերով փաթաթվեց ու գրկեց բարդու սառած բունը:
Փոքրիկ, բարի, մատղաշ, կանաչ, սառած:
5․ Հեքիաթից դուրս գրիր մեկական պատմողական և հարցական նախադասություն։
Այգում ու անտառներում քաղցրահնչյուն երգում էին թռչունները:
-Ինչո՞ւ ես լաց լինում, այգեպանը լացկաններին չի սիրում:
6․ Համառոտիր նախադասությունները՝ թողնելով միայն գլխավոր անդամները։
Այգում ու անտառներում քաղցրահնչյուն երգում էին թռչունները:Թռչունները երգում էին:
Արևը իր ջերմ ժպիտով ողջունում էր նորաբաց բողբոջներին:Արևը ողջունում էր:
Բայց ահա խոր աշնան անսիրտ քամին պոկոտեց բարդու տերևներն ու ցաքուցրիվ շպրտեց դեսուդեն:Քամին պոկոտեց տերևները:
Սոֆի Օհանյան 