Posted in Մայրենի

Համո Սահյան. Մայրամուտ

Սարն առել վրան ծիրանի մի քող,
Ննջում է կարծես ծաղկե անկողնում,
Անտառն արևի բեկբեկուն մի շող
Ծոցի մեջ պահել ու բաց չի թողնում: Ժայռի ստվերը գետափին չոքել,
Վիզը երկարել ու ջուր է խմում,
Հովն ամպի թևից մի փետուր պոկել,
Ինքն էլ չգիտի,թե ուր է տանում: Քարափի վրա շողում է անվերջ
Ոսկե բոցի պես թևը ծիծառի…
Կանգ առ,հողագունդ,քո պտույտի մեջ
Թող մայրամուտը մի քիչ երկարի:

Առաջադրանքներ

1. Կարդա՛ ու բացատրիր ընդգծված տողերը: Ինչպե՞ս ես հասկանում…Ժայռի ստվերը գետափին չոքել,ժայեռի ստվերը ընկել էր գետափի վրա։Վիզը երկարել ու ջուր է խմում,ստվերը փռվել էր ջրի վրա։Հովն ամպի թևից մի փետուր պոկել,քամին փոքրիկ ամպը տանում էր։ Ինքն էլ չգիտի,թե ուր է տանում, անհայտ ուղղությամբ ամպին տանում էր։

2. Առանձնացրո՛ւ քեզ ամենից շատ դուր եկած տեսարանը և հիմնավորի՛ր ընտրությունդ: Սարն առել վրան ծիրանի մի քող,
Ննջում է կարծես ծաղկե անկողնում։ Տեսարանը ինձ դուր է գալիս, որովհետև կարծես հարսի մասին գրված լինի։

3.Ի՞նչ գույն ունի մայրամուտը այս բանաստեղծության մեջ: Մայրամուտը այս բանաստեղծության մեջ ոսկեգույն է։

4. Դիտարկի՛ր մայրամուտը և ֆոտոխցիկի օգնությամբ ներկայացրու մայրամուտի տարբեր պահեր:

5 Քո տեսած մայրամուտը ինչո՞վ է նման այս բանաստեղծության մեջ ներկայացված մայրամուտին: Երկու մայրամուտն էլ ոսկեգույն էին։

Հեղինակ՝

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s